«Ααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα», η κραυγή της πάγωσε τους ανθρώπους γύρω της, αλλά η όψη της τους έκανε να τα χάσουν. Αν έβλεπε και η ίδια την εικόνα της στον καθρέπτη που κάλυπτε όλον τον τοίχο στα αριστερά της ίσως σταματούσε εκεί, ίσως να κατέρρεε κλαίγοντας αντικρίζοντας το παραμορφωμένο από την λύπη και την απελπισία πρόσωπο της.

Ο άντρας γύρισε το κορμί του και την κοίταξε απορημένος, αλλά σιωπηλός.  Στάθηκε απέναντι της με τα μάτια του να καλύπτουν την περίμετρο αισθανόμενος άβολα και ντροπιασμένος. Άραγε, ξέρανε οι υπόλοιποι ότι αυτή ήταν η γυναίκα του; Σκέφτηκε.

Ο εκπρόσωπος της Αστυνομίας
δήλωσε ότι η μάχη άρχισε
όταν η συμμορία των ληστών,
που ήταν μεταμφιεσμένοι σε αστυνομικούς
επιτέθηκαν σε ομάδα αστυνομικών,
που ήταν μεταμφιεσμένοι σε ληστές

Κ. Καλαπανίδας, Αστυνομικό δελτίο

Ο εγκληματολόγος Φάνης Κρέμος έμαθε ότι ο παιδικός του φίλος Άρης Δάντης είχε εξαφανιστεί κι ότι η οικογένειά του υποπτευόταν ότι είχε συλληφθεί, χωρίς κάποιος να μπορούσε να πει το πώς, το πότε και το γιατί. Αποφάσισε ν’ αναλάβει τη διερεύνηση της υπόθεσης και να ενημερώσει τη σύζυγο και τα παιδιά τους.

Ψάχνοντας όλα τα ενδεχόμενα, νεκροταφεία, νοσοκομεία, άσυλα, φυλακές και άλλα ιδρύματα, όπου θα ήταν δυνατόν να έχει, για κάποιο λόγο, εγκλεισθεί ο φίλος του, διαπίστωσε ότι υπήρχε μία φυλακή, με το χαρακτηριστικό όνομα «Ghost Prison», για την οποία τα στοιχεία ήσαν από ελλιπή ως ανύπαρκτα.

Αν γνώριζε ο άνθρωπος πού βρίσκεται η συνείδησή του,
ακριβώς εκεί θα πυροβολούσε.

Κωστής Παπακόγκος, Πικροκέρασα

Ξέρω... Ξέρω…

Δεν σκοτώνω εγώ, αλλά το χέρι του δολοφόνου που με κρατάει. Ούτε καν το χέρι. Η απόφαση που πάρθηκε στον εγκέφαλο, μεταφέρθηκε στην καρδιά και δόθηκε εντολή εκτέλεσης στο χέρι.

Πάρα ταύτα, νοιώθω ένοχο[ς] ή έστω συνένοχο[ς].

Ο οδηγός με παρέλαβε γωνία Κηφισίας και Αλεξάνδρας. Σε μισή ώρα, το μαύρο Άουντι είχε καταβροχθίσει την απόσταση μέχρι την Εκάλη και στάθηκε έξω από την έπαυλη. Ο οδηγός έβγαλε ένα τηλεχειριστήριο από το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, πάτησε ένα κουμπί και η σιδερένια πύλη άνοιξε. Διασχίσαμε το ένα στρέμμα του κήπου και φτάσαμε στην πόρτα του πέτρινου μεγαθήριου. Σκοτάδι πίσσα. Κατέβηκε, μου άνοιξε την πόρτα και περιεργάστηκε τα μπούτια μου. «Πάρε το δρομάκι δεξιά, σε περιμένουν στην είσοδο υπηρεσίας. Με την ησυχία σου, θα είμαι εδώ όταν τελειώσεις» γρύλισε και μού ’κλεισε το μάτι. «Κάβλωσες αρχιδάκι;» του ψιθύρισα δείχνοντάς του την Μπερέτα. Πλοπ. Ούτε κιχ δεν έβγαλε. Η χρησιμότητα της σωστής εκπαίδευσης. Χάιδεψα τον σιγαστήρα, έσβησα τη μηχανή, φόρεσα την βενετσιάνικη μάσκα και προχώρησα.