της Νίνας Κουλετάκη

Και νάμαστε στο «Ι», ως πρώτο γράμμα της ερώτησης «Is this the first?» -Είναι αυτό το πρώτο; – με την έκδοση (1923) του διηγήματος του Edgar Allan Poe, «The Murders in the Rue Morgue» στην προθήκη από κάτω.

Για μερικούς ιστορικούς της αστυνομικής λογοτεχνίας, η πρώτη ιστορία αστυνομικής πλοκής είναι εκείνη της Σουζάνας και των Γερόντων, όπως αναγράφεται στα απόκρυφα βιβλία της Βίβλου. Σας την παραθέτω, έτσι όπως την αναφέρει ο καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αντώνης Λιάκος. «Κατοικούσε στη Βαβυλώνα ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος ο Ιωακείμ, ο οποίος είχε μια ωραιότατη σύζυγο, τη Σωσάννη, καθ’ ημάς Σουζάννα. Αυτός λοιπόν ο μεγιστάνας είχε έναν παράδεισο, δηλαδή έναν περιτειχισμένο κήπο, τον οποίο άνοιγε κατά τη διάρκεια της ημέρας ώστε να δροσίζεται ο κόσμος. Ένα μεσημέρι όμως θέλησε να λουστεί στο σιντριβάνι του κήπου η ωραία Σουζάννα. Γι’ αυτό ζήτησε από τη φρουρά να αδειάσουν τον κήπο από τον κόσμο και να κλείσουν τις πόρτες.

της Νίνας Κουλετάκη

Συνεχίζοντας την περιήγησή μας στο αλφάβητο της αστυνομικής λογοτεχνίας, όπως αυτό παρουσιάστηκε στην έκθεση της Βρετανικής Βιβλιοθήκης στο Λονδίνο, φτάνουμε στο Q, που αναφέρεται στις Βασίλισσες του Εγκλήματος (QUEENS OF CRIME), κι εδώ συναντάμε μερικές από τις πιο «φονικές» γυναικείες πένες. Αν και η Anne Katharine Green θεωρείται η μητέρα της αστυνομικής λογοτεχνίας, ο τίτλος «Βασίλισσα του Εγκλήματος» έχει αποδοθεί σε τέσσερις ή πέντε συγγραφείς της Χρυσής Εποχής της αστυνομικής λογοτεχνίας: στις Agatha Christie, Margery Allingham, Dorothy L. Sayers, Ngaio Marsh και Josephine Tey. Σήμερα, με τόσες γυναίκες συγγραφείς να ασχολούνται με την αστυνομική λογοτεχνία, ο τίτλος χρησιμοποιείται ευρέως από τους εκδότες κατά την προώθηση των βιβλίων τους!

Continue Reading

Print Email

του Πέτρου Μαρτινίδη

Το μέσον γνώσης των νεκρών μορφών είναι ο μαθηματικός νόμος. Το μέσον κατανόησης των ζωντανών μορφών είναι η αναλογία.

Oswald Spengler

Στο «Salon» του 1845, ο Μποντλέρ μεμφόταν την αναζήτηση εικαστικών θεμάτων σε ηρωικές σκηνές της αρχαιότητας κι εξηγούσε ότι: «ο ηρωισμός υπάρχει εξίσου στη σύγχρονη ζωή και μας περιβάλλει διαρκώς». Με αναφορές σε αντιπαραθέσεις της τότε επικαιρότητας, υποστήριζε ότι ένας μαχητικός υπουργός που αγορεύει κατά της αντιπολίτευσης ή πρόσωπα σαν εκείνα που περιγράφει ο Μπαλζάκ στις Χαμένες ψευδαισθήσεις ή στον Μπαρμπα-Γκοριό (όπως ο βιομήχανος αρωμάτων Μπιροτό, που βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας, ο ευυπόληπτος Ραστινιάκ –ικανός για τις πιο ευγενείς όσο και τις πιο αποτρόπαιες πράξεις– ο φαύλος Βοτρέν –που πηγαινοέρχεται μεταξύ κρατικών αξιωμά­των και υποκόσμου– κι ένα πλήθος ανάλογοι χαρακτήρες), «… αποπνέουν μια άλλου είδους ηρωική γοητεία, που δεν είναι πλέον σαν εκείνη του Αχιλλέα ή του Αγαμέμνονα»!

Charles Baudelaire