Γοργόνες στο γήπεδο του γκολφ (α΄ μέρος)

To 1985 εκδίδονται «Οι γοργόνες στο γήπεδο του γκολφ» («Mermaids on the Golf Course») μια συλλογή από έντεκα διηγήματα. Φόνος, βία, μυστικά και τρέλα. Η δεκαετία του 1980 δεν είναι μια καλή δεκαετία για τη Χάισμιθ. Τα διηγήματα όμως παραμένουν στο ύψος της∙ παίζουν με την πάγια πλέον διεθνή σκηνογραφία της και τους χαρακτήρες της που φλερτάρουν ή εντάσσονται στη μεσαία τάξη. Ανεξαρτήτως πάντως κοινωνικής προέλευσης, τους επιφυλάσσει κατά κανόνα μια σκληρή μοίρα.

Στο «Κουμπί» («The Button»). Σκηνικό: Νέα Υόρκη. Ο Ρόναλντ Μάρκοφ, έγγαμος λογιστής,  ξεσπάει την οργή του για τον άσχημο τρόπο που αντιμετωπίζουν συχνά το παιδί του με σύνδρομο Ντάουν, σκοτώνοντας έναν εντελώς άγνωστο περαστικό. Δεν συλλαμβάνεται ποτέ, αλλά κουβαλάει στην τσέπη του το κουμπί από το παλτό του νεκρού, το οποίο χαϊδεύει ενίοτε με ικανοποίηση.

«Όχι σε αυτή τη ζωή, ίσως στην επόμενη» («Not in This Life, Maybe the Next»). Μια χήρα ράφτρα πενήντα πέντε ετών, που τα καλά της χρόνια τα είχε ζήσει στη Βοστώνη, οδηγείται στην αυτοκτονία από ένα φάντασμα που βλέπει μόνο αυτή. Ένα άσχημο, άκακο, πολύ κοντό πλάσμα με βαθιά φωνή που στο τέλος το συμπαθεί. Κόβει τις φλέβες της στο μπάνιο και μετά ξαπλώνει στο κρεβάτι της. Σκέφτεται το πλάσμα «μικρό, παράξενο κι όμως τόσο απέριττο κι απλό. Ποτέ δεν της είχε πει το όνομά του. Κατάλαβε πως το αγαπούσε».  

«Το τελευταίο πάρτυ του Κρις» («Chris’s Last Party»). Ο ετοιμοθάνατος Κρίστοφερ Ουέλς , ενενήντα ετών και κάτι, μέντορας σπουδαίων καλλιτεχνών, μαζεύει έντεκα μαθητές του στο σαλέ του έξω από τη Ζυρίχη. Είναι πλέον όλοι προχωρημένοι μεσήλικες και άκρως επιτυχημένοι καλλιτέχνες και ηθοποιοί. Ο Κρις Ουέλς υπήρξε ο μέντορας όλων τους. Το κλίμα θυμίζει λίγο τους «Δέκα μικρούς νέγρους» της Άγκαθα Κρίστυ, μόνο που ο οικοδεσπότης τώρα δεν σκοπεύει να εξοντώσει τους καλεσμένους του ∙ ετοιμάζεται να πεθάνει ο ίδιος σε μια εορταστική ατμόσφαιρα με σαμπάνιες και καλό φαγητό, όσο του επιτρέπει η μηχανική υποστήριξη της αναπνοής του. Λείπει ο δωδέκατος μαθητής του, ο Σάιμον Χάττον, λαμπρός ηθοποιός θεάτρου στη Νέα Υόρκη, απ’ όπου καλείται να έρθει εσπευσμένα. Μοιάζει να είναι ο αγαπημένος του ∙ όντως, όταν ο Κρις πεθαίνει λίγες μέρες μετά, ο Σάιμον μαθαίνει πως του έχει αφήσει το σαλέ του. Στο μεταξύ όμως ο Σάιμον, αναμένοντας τον θάνατο του Κρις, έχει αποπειραθεί να αυτοκτονήσει πέφτοντας σε ένα μικρό φαράγγι στο κτήμα όπου βρίσκεται το σαλέ της Ζυρίχης, καθώς η σχέση με τον μέντορά του χρωματίζεται από την επιπλέον δοκιμασία της δικής του ηλικίας (σαράντα εννέα ετών και νιώθει βαρύθυμα πως από του χρόνου περνάει στην τελική φάση της ζωής του) και άλλων ψυχικών συναισθημάτων που φαίνεται πως χρωμάτιζαν την μεταξύ τους σχέση, την φύση των οποίων δεν θα μάθουμε ποτέ. Ξέρουμε μόνο πως ο Κρις του είχε ήδη αφήσει την αγαπημένη ταμπακιέρα του που έπαιρνε μόνο έξι τσιγάρα και πως ο Σάιμον είκοσι δύο ετών στο Γιβραλτάρ του είχε κάνει δώρο ένα χαρτοκόπτη για τα γενέθλιά του (ο Κρις τότε ήταν προχωρημένος εξηντάρης).

«Ένα ρολόι χτυπά τα Χριστούγεννα» («A Clock Ticks at Christmas»). Διαδραματίζεται στη Γαλλία.  Η διάλυση του γάμου μιας γυναίκας από πλούσια οικογένεια κι ενός άντρα με εργατική καταγωγή, καθώς αντιδρούν εντελώς διαφορετικά όταν δύο αλητάκια, τα οποία προσπαθεί να φροντίσει η σύζυγος, κλέβουν ένα ρολόι, οικογενειακό κειμήλιο της φτωχής οικογένειας του άντρα. Είναι Χριστούγεννα, η γυναίκα προσπαθεί να τα προστατέψει και ο άντρας να τα κλείσει φυλακή.

«Δεν είμαι τόσο ικανός όσο άλλοι» («I Am Not As Efficient As Other People»). Διαδραματίζεται στο Σικάγο και στα περίχωρά του. Ο Ραλφ Μαρς, εργένης, είκοσι εννέα ετών, πωλητής στερεοφωνικών με εξοχικό είκοσι μίλια έξω από το Σικάγο, διακατέχεται από έντονο αίσθημα κατωτερότητας σε πρακτικά θέματα, σε σύγκριση με το γείτονά του που τα καταφέρνει σε όλα τα πρακτικά του σπιτιού θαυμάσια και επιπλέον είναι παντρεμένος κανονικά, ενώ ο Ραλφ έχει παράνομο δεσμό με μια παντρεμένη, ένα δεσμό που τελειώνει άδοξα. «Δεν είμαι τόσο ικανός όσο άλλοι άνθρωποι», επαναλαμβάνει. Προσπαθεί να συνάψει σχέση με μια γοητευτική γυναίκα που είναι έτοιμη να του δοθεί, αλλά αδυνατεί, καθώς το κόμπλεξ κατωτερότητας που τον διακατέχει εμφανίζεται ακαταμάχητο.

«Η ρομαντική» («The Romantic»), Νέα Υόρκη. Νεαρή υπάλληλος στην υποδοχή μεγάλης εταιρίας, με χαλαρή αυτοεκτίμηση, όταν τη στήνει σε ραντεβού ένας γοητευτικός πελάτης, προτιμάει έκτοτε να βγαίνει μόνη της σε εστιατόρια και μπαρ και να φαντασιώνει ότι συνοδεύεται, παρά να επιδιώξει κανονικά ραντεβού, αν και κάποια στιγμή της προσφέρεται ξανά η ευκαιρία. Αυτή τη φορά είναι εκείνη που θα στήσει τον συνοδό της. Μια μικρή αντεκδίκηση προς το ανδρικό φύλο; Αρχή μιας ψύχωσης;