Τα «αστυνομικά» των οκτώ ομίλων του Μουντιάλ 2022

Στις «Βραδιές αστυνομικής μυθοπλασίας» παρουσιάσαμε τους δικούς μας ομίλους του Μουντιάλ. Εθνικές ομάδες και αστυνομικό μυθιστόρημα. Παίζουμε κυρίως με νέες συνθέσεις και πρόσφατα βιβλία, αλλά κρατάμε και μερικές παλιές καραβάνες, τους μεγάλους μπαλλαδόρους του αστυνομικού που εξακολουθούν και έχουν πέραση. Κάθε χώρα κι ένα βιβλίο, με το οποίο θα κατέβει να παίξει στο δικό μας τεραίν.
 

1ος Όμιλος: 

Κατάρ: «Δεν υπάρχει θέση για γυναίκες», Μοχαναλάσμι Ρατζακουμάρ  («No Place for Women», Mohanalakshmi Rajakumar, 2016). 

Ολλανδία: «Η δύναμη του κ.Μίλλερ», Τσαρλς ντεν Τεξ («De macht van meneer Miller», Charles den Tex, 2006). 

Σενεγάλη: «Ραμάτα», Αμπάσε Ντιόνε (« Ramata», Abasse Ndione, 2000). 

Ισημερινός: «Η απάτη του Ισημερινού», Μπερ Μιλς («Εcuadorian Deception», Bear Mills, 2013). 

2ος Όμιλος :

Αγγλία: «Σώμα & Ψυχή», Τζων Χάρβεϋ («Body & Soul», John Harvey, 2018). 

ΗΠΑ: «Πανικός στο ίσωμα», Τζέημς Ελλρόυ («Widespread Panic», James Ellroy, 2021). 

Ιράν: «Ανάμεσα στα ερείπια», Άσμα Ζέχανατ Καν («Among the Ruins», Ausma Zehanat Khan, 2017). 

Ουαλία: «Μιλώντας στους νεκρούς», Χάρυ Μπίνγκαμ (« Talking to the Dead», Harry Bingham, 2012).

3ος Όμιλος:

Αργεντινή:  «Καμένα λεφτά», Ρικάρντο Πίλια («Plata quemada» Ricardo Piglia, 1997).

Μεξικό: «Και σαν σκιές επιστρέφουμε», Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο, («Retornamos como sombras», Paco Ignacio Taibo II, 2001).

Πολωνία: «Ένας κόκκος αλήθειας», Σίγμουντ Μιλοσέφσκυ (« Α Grain of Truth», Zygmunt Miloszewski, 2010).

Σαουδική Αραβία: «Βασίλειο αγνώστων», Ζόι Φερράρις («Kingdom of Strangers», Zoë Ferraris,2016).
 

4ος Όμιλος :

Γαλλία: «Πάγος», Καρύλ Φερέ («Led», Caryl Ferey, 2021).

Δανία: «Ο καστανάνθρωπος», Σόρεν Σβάινστρουπ («The Chestnuta Man», Søren Sveinstrup, 2020).

Αυστραλία: «Αλήθεια», Πήτερ Τεμπλ («Truth», Peter Temple, 2009).

Τυνησία: «Ο γελωτοποιός της αυλής», Τζαμέλ Γκανούτσι («Le fou du roi», Jamel 2Ghanouchi, 2002).
 

5ος Όμιλος:

Ισπανία: «Φόνος στην Κεντρική Επιτροπή», Μανουέλ Μονταλμπάν, («Asesinato en el Comité Central», Manuel Vazques Montalban, 1981).

Γερμανία: «Το βρεμένο ψάρι», Φόλκερ Κούτσερ, («Babylon Berlin», Volker Kutsche, 2007).

Ιαπωνία: «Καλτ Χ», Φουμινόρι Νακαμούρα («Cult X», Fuminori Nakamura, 2014).

Κόστα Ρίκα: «Κόκκινο καλοκαίρι», Ντανιέλ Κιρός, («Verano Rojo», Daniel Quiros, 2010).

6ος Όμιλος :

Βέλγιο:  «Ο Mαιγκρέ στους Φλαμανδούς» του Ζωρζ Σιμενόν («Maigre chez les Flamands», Georges Simenon, 1932)

Κροατία: «Ο καουμπόης του Ζάγκρεμπ», Άλεν Μάτιτς», («Zagreb Cowboy», Alen Mattich, 2012)

Μαρόκο: «Ο χασάπης της Καζαμπλάνκα», Αμπντελάιλα Χάμπουτσι, («The Butcher of Casablanca», Abdelilah Hamdouchi, 2020.

Καναδάς: «Κουβέντες οδύνης», Τζάιλς Μπλαντ, («Forty Words for Sorrow», Giles Blunt, 2000).
 

7ος Όμιλος :

Βραζιλία : «Εγκλήματα του Αυγούστου» Ρούμπεν Φονσέκα, («Agosto», Rubem Fonseca, 1990).

Σερβία: «Ο Τίτο είναι νεκρός», Μιριάνα Νοβάκοβιτς, («Tito je umro»,  Mirjana Novaković, 2011). 

Ελβετία: «Δικαιοσύνη», Φρίντριχ Ντύρεντματ, ( «Justiz», Friedrich Durrenmatt,1985). 

Καμερούν: «Φυλακισμένοι αναίτια», Άλμπερτ Μουκόνγκ, («Prisoner Without a Crime», Albert Mukong, 2009).

8ος Όμιλος:

Πορτογαλία: «Θανάσιμο αμάρτημα», Φρανσίσκο Χοσέ Βιέγκας, («Um Crime Capital», Francisco José Viegas, 2001).

Ουρουγουάη: «Ο θάνατος θα έχει τα μάτια σου», Μερσέντες Ροσέντε, («La muerte tendrá tus ojos», Mercedes Rosende, 2008).

Ν. Κορέα: «Ο καλός γιός», Τζονγκ Γιου-τζιόνγκ, («The Good Son», You-Jeong Jeong, 2016).

Γκάνα : «Ειδική αποστολή», Κουάσι Κοραντένγκ («Mission spéciale», Kwasi Koranteng, 2000).
 

Οι bookmakers παίζουν σ’ εμάς (για την τετράδα) ΗΠΑ, Αργεντινή, Ελβετία και Αγγλία: «Χαμός στο ίσωμα», «Καμένα λεφτά», «Δικαιοσύνη» και «Σώμα & Ψυχή». («Ο Μαιγκρέ στους Φλαμανδούς» μένει απέξω λόγω ηλικίας). Την καλύτερη εμφάνιση (τίτλο) έχει η Ουρουγουάη: «Ο θάνατος θα έχει τα μάτια σου».