Ο ποιητής κάνει τους αναγνώστες του να ονειροπωλούν κι ο αστυνομικός συγγραφέας να φαντασιώνονται έναν καλύτερο κόσμο;
του Γιάννη Πανούση ![]()
Εγώ στηρίζω το βράχο μου
ή με υποβαστάζει εκείνος;
Κ. Λίχνος, Ο βράχος του Σίσυφου
Έχω και στο παρελθόν ασχοληθεί με την αστυνομική μυθοπλασία από «τα κάτω», δηλαδή από την πλευρά του αναγνώστη, ο οποίος ενδεχομένως διαβάζει και ποίηση [1]. Έτσι στο σημερινό κείμενο θα επιχειρήσω να εντοπίσω τις πιθανές επιρροές που θα είχε η ποίηση στην αστυνομική λογοτεχνία και vice versa στο κοινό αναγνωστικό τους περιβάλλον.
1. Ο ποιητής αναζητεί στο παρελθόν το [χαμένο; κρυμμένο;] εαυτό του [2], ενώ ο αστυνομικός συγγραφέας τα βαθύτερα αίτια και τα αφανή κίνητρα του εγκλήματος.
Η μνήμη στο συγγραφικό ημερολόγιο του καθενός [3] εγγράφεται και λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο, καθώς άλλοτε είναι δημιουργική [ποίηση] κι άλλοτε καταστροφική [εγκληματική εκδίκηση].






